“Jimmy Choo for H&M!” stond met mijn typerend slordige handschrift in mijn agenda genoteerd enkel opgesierd door een slordig hartje. De maanden, weken en laatste dagen waren geteld toen ‘s morgens de 14e mijn mobiel mij wekte met z’n irritant ringtone. Ik stak mijn koude voeten in een paar aangename pantoffels en zette mijn macbook aan.

Blij dat ik was dat ik niet in de regen stond tussen de Jimmy Choo wallhalla in A’dam, zo triest was ik toen ik erachter kwam dat de webshop om vijf voor tien mij lieten weten dat “het erg druk is op de webshop van H&M”. Na een aantal pogingen geef ik het al gauw op en stond ik op’t punt de computer uit te zetten toen ik bedacht mijn Twitter- followers te laten weten dat ik wederom de plank missloeg en geen geliefde Jimmy’s had weten te bemachtigen. Troost kon ik niet vinden op Twitter, overal vond ik berichten met “Ik heb ze! Ik heb ze!” of “Iemand heeft voor mij een paar schoenen weten te bemachtigen!” Ik onderdrukte de neiging om woedend op die laatste tweet te reageren en besloot een laatste poging te wagen…

… Met succes! I came in, baby! Meteen liet ik mijn Mede- Twitteraars weten dat ik binnen was. Als een jager op zoek naar een schattig konijn, zocht ik naar mijn stiletto’s met zacht glimmend leer en prachtige studs, zoals Balmain het graag heeft, en alsof al het geluk mij opeens meezat: Ze waren er nog in mijn maat! Ik stopte ze gauw in mijn virtuele mandje en toen… toen sloegen de twijfels toe: Wanneer draag ik ze? Überhaupt was het de vraag of ik er op kon lopen met mijn minimale ervaring op hakkenlopen, maar potverdikkie: Hier heb ik al die tijd naar uitgekeken! In die paar seconden van ijzige twijfel wist de webshop mij alweer teleur te stellen: “Dit product is niet meer op voorraad.”

Een dag vol woede ging voorbij tot ik besloot wederom een bezoek aan de webshop van H&M te brengen. En ik geloofde mijn ogen niet: alle, werkelijk álle producten waren er weer: dé mooie zebraclutch, de lak- rode stiletto’s glommen weer, de pailletten glinsterden je tegemoet en daar stonden dan mijn prachtige stiletto’s. Na het zelfde ritueel zaten de stiletto’s in mijn virtuele mandje en zou niets, níets mij weerhouden van de laatste stap tot aanschaf… enkel mijn moeder die zo conservatief is dat ze tot haar schrik zag dat ik op’t punt stond meer dan 200 gulden te spenderen aan een paar schoenen van de H&M. “Jimmy Choo for H&M,” verbeterde ik haar op mijn tong bijtend. Een furieus gesprek later waar wat scheldwoorden aan te pas waren gekomen, kwamen we tot de conclusie dat deze Jimmy Choo for H&M schoenen zeer crisis- verantwoord waren (- Zeker als je bedenkt dat de normale Jimmy Choo’s al gauw een bedrag van 500 euro noteren) en ik ze mocht laten bezorgen. Met de nadruk op mocht, je raadt het al: Iemand had mijn geliefde Jimmy’s voor mijn neus weggepikt. Ik bespaar je de scheldwoorden die mijn mond uitkwamen, maar mijn oma zou mijn mond laten spoelen met zeep…

Nu ik dit zo typ kijk ik om’t uur of de producten zijn aangevuld om mij een herkansing te geven. Ik houd de moed erin want je weet: Drie keer is scheepsrecht!

Wat heb jij weten te bemachtigen tijdens de Jimmy Choo for H&M?